De vraag die bij elke foto van Yakov Dzhugashvili opduikt, is: liet Joseph Stalin zijn eigen zoon werkelijk sterven in plaats van hem te ruilen? Het korte antwoord is dat Yakov op 14 april 1943 overleed. in SachsenhausenEn het gerucht dat zijn vader hem had kunnen redden, is slechts de helft van het verhaal. De andere helft is ongemakkelijker en verklaart waarom mensen er ruim tachtig jaar later nog steeds over discussiëren.
De man in de lange jas
Laten we beginnen met de foto die iedereen kent: een jonge man in een zware Rode Legerjas, er vermoeid uitzien, omringd door Duitse soldaten. Dit is eerste luitenant Yakov Dzhugashvili, batterijcommandant van het 14e Houwitserregiment. Duitse troepen namen hem op 16 juli 1941 gevangen, nabij de Wit-Russische stad Liozno, in de buurt van het vliegveld van Surazj, tijdens de chaos van de gevechten bij Smolensk.
Die jas verdient een vermelding, omdat Kijkers merken het altijd op.. Soviet soldiers wore the greatcoat year-round. In hot weather they rolled it up and carried it over the shoulder, and in winter they were issued a quilted cotton jacket on top. It is a small detail, but it shows the photo captures an ordinary soldier in an ordinary uniform, not a prince in disguise.
Duitse propagandisten begrepen onmiddellijk de waarde van het beeld. Op pamfletten werd Yakov afgebeeld met het spottende onderschrift: "Weet je wel wie dit is?" De boodschap aan de Sovjettroepen was simpel: zelfs de zoon van de leider had zich overgegeven. Yakov weigerde, volgens de meeste bronnen, mee te werken en verzette zich tegen elke poging om hem tot desertie te bewegen.
Wie was Yakov nu eigenlijk?
Yakov, geboren in 1907, was Stalins oudste zoon en de enige wiens moeder, net als zijn vader, Georgische voorouders had. Na de dood van zijn moeder werd hij door familieleden ver van zijn vader opgevoed. Hij groeide op tot een zachtaardige, introverte man die twee dingen verlangde: een normaal leven en enige vorm van goedkeuring van de machtigste man van het land. Wat hij in plaats daarvan kreeg, volgens degenen die de familie bestudeerden, was roddel, kille minachting en een vernederend einde in een nazi-kamp.
Zijn broers leidden heel verschillende levens. Konstantin Kuzakov, geboren in 1911 als zoon van een jonge weduwe die Stalin tijdens zijn ballingschap in het noorden als kostganger had opgenomen, bleef voorzichtig en stil, werkte bij de Sovjetradio en -televisie en stierf in 1996. Alexander Davydov, geboren als zoon van een tiener uit een dorp in Siberië, groeide op in armoede, diende in de Tweede Wereldoorlog, bereikte de rang van majoor en stierf in 1987. Beiden werden eind jaren dertig opgeroepen voor de NKVD en moesten geheimhoudingsverklaringen over hun afkomst ondertekenen. Vasili, de jongste, geboren in 1921 uit Stalins tweede vrouw, was charismatisch en verwend, dronk veel, misbruikte zijn privileges en werd na Stalins dood gevangengezet. Hij stierf in 1962.
Van alle kinderen is het verhaal van Yakov het verhaal dat steeds weer opduikt wanneer men discussieert over de vraag of Stalin überhaupt tot vaderlijke gevoelens in staat was.
De gevangenenruil waar iedereen het over heeft.
Hier leeft de legende voort. Na de Duitse nederlaag bij Stalingrad begin 1943, zo luidt het verhaal, Berlijn bood aan om te ruilen. Yakov was op zoek naar veldmaarschalk Friedrich Paulus, de commandant die zich daar had overgegeven. Stalin weigerde.
De meest herhaalde versie van zijn antwoord is krachtig: jullie houden niet alleen mijn zoon Jakob gevangen, maar miljoenen van mijn zonen, dus laat ze allemaal vrij, anders zal mijn zoon hetzelfde lot ondergaan. Een andere populaire versie laat hem de deal in militaire termen afwijzen: waarom zou hij een generaal of een veldmaarschalk ruilen voor een luitenant? Een derde, brutalere uitspraak, "Ik heb geen zoon", wordt voortdurend geciteerd.
Wees voorzichtig met al deze verhalen. Het zijn tradities die aan het verhaal verbonden zijn, geen documenten die zomaar iedereen kan gebruiken. Ze blijven bestaan omdat ze aan Stalin doen denken en omdat ze aansluiten bij wat veel mensen al geloven.
Een tweede verhaal over een ruil is het vermelden waard. Toen Sovjettroepen Leo Raubal jr., Hitlers neef, gevangen namen in Stalingrad, stelden de Duitsers naar verluidt voor om hem te ruilen voor Yakov. Stalin weigerde opnieuw. Yakov stierf in Sachsenhausen, terwijl Raubal de oorlog overleefde en in 1955 werd vrijgelaten.
Wil je meer weten over een andere opmerkelijke gevangene in Sachsenhausen die zich tegen Hitler verzette? Lees dan verder. Georg Elser in Sachsenhausen: De man die Hitler bijna vermoordde om het verhaal te ontdekken van de moordaanslag op hem en zijn gevangenschap onder het naziregime.
Was het afwijzen van de deal de juiste beslissing?
Dit is waar het debat verhit raakt en de sterkste argumenten komen van mensen die recht willen doen aan een man die bijna niemand wil verdedigen.
De argumentatie voor zijn beslissing luidt als volgt. In 1943 verloor de Sovjet-Unie op catastrofale wijze manschappen en was het moreel breekbaar. Als de opperste leider een veldmaarschalk had opgeofferd om zijn eigen zoon te redden, terwijl miljoenen andere zonen van vaders in kampen wegkwijnden, had de schade voor het leger ernstig kunnen zijn. Volgens één interpretatie leidde dit tot onrust in de gelederen. Een andere theorie stelt dat hij dezelfde keuze had moeten maken, zelfs als het zijn favoriete zoon was geweest. Een staatsleider kan, in deze lezing, geen partij kiezen in een strijd om te overleven.
Er is ook het argument dat Stalin consequent handelde, ongeacht wat je van zijn andere keuzes vindt. Veel mensen merken op dat de families van andere Sovjetgevangenen leden onder de gevangenschap van hun verwanten, omdat ze hun uitkeringen en staatssteun verloren en met andere vormen van vervolging te maken kregen, terwijl de familie Dzjoegashvili grotendeels aan die behandeling ontkwam. Vasili, die in de luchtmacht diende, kreeg, in ieder geval in de beginjaren van de oorlog, geen vrijstelling vanwege zijn achternaam.
De beschuldigingen zijn eerder emotioneel dan strategisch. Critici stellen dat je de militaire logica kunt accepteren en toch kunt beweren dat de man al lang voor de oorlog afstandelijk was tegenover zijn eigen kind, en dat hij Yakov behandelde als een teleurstelling uit een relatie die hij nooit waardeerde. Anderen zeggen dat het verkeerd is om hem op basis van deze ene episode te veroordelen. Stalin is schuldig aan genoeg gedocumenteerde misdaden, waardoor deze beslissing, ongeacht de morele waarde ervan, niet zijn zwaarste beschuldiging vormt. Velen hebben precies dat punt al gemaakt: het is de enige keuze in zijn leven die wellicht juist was.
Werden Sovjetgevangenen echt naar de Goelag gestuurd?
Het verhaal van Yakov werpt een bredere vraag op waar veel lezers naar op zoek zijn: wat is er gebeurd met de Sovjetsoldaten die de Duitse gevangenschap hebben overleefd?
De algemene opvatting is dat ze allemaal gestraft werden zodra ze thuiskwamen. De cijfers spreken dat echter tegen. De meeste vrijgelaten krijgsgevangenen keerden direct terug naar het Rode Leger. Anderen brachten korte periodes door in filterkampen, die geen goelags waren. Van de Sovjetkrijgsgevangenen die vóór 1946 werden vrijgelaten, ging ongeveer 14 procent naar filterkampen, en slechts een deel daarvan werd vervolgens in het goelagsysteem opgesloten. Een kleinere groep, geschat op ongeveer 5 tot 10 procent, werd gevangengezet op basis van beschuldigingen zoals desertie of lafheid. Dat zijn nog steeds honderdduizenden mensen, maar het is verre van een uniforme behandeling.
Op bepaalde momenten in de oorlog was een op de drie versterkingen die het Rode Leger ontving een vrijgelaten krijgsgevangene. Er is een grimmige vergelijking gemaakt: ongeveer 10 procent van de goelaggevangenen stierf in gevangenschap, tegenover ongeveer 30 procent van de Sovjetmilitairen tijdens de oorlog.
Order 270, uitgevaardigd in 1941, is het document waarnaar doorgaans wordt verwezen. Daarin werd overgave bestempeld als verraad, vandaar dat de uitspraak "Ik heb geen zoon" zoveel gewicht in de schaal legt. Toch bleef de familie van Yakov, in tegenstelling tot vele anderen, naar verluidt gespaard van de gebruikelijke consequenties.
Hoe is Yakov eigenlijk gestorven?
Volgens het officiële verhaal, dat ook in Russische bronnen wordt bevestigd, werd Yakov op 14 april 1943 doodgeschoten toen hij probeerde te ontsnappen uit Sachsenhausen. Hij zou zich tegen het prikkeldraadhek hebben geworpen, waarna een bewaker hem enkele seconden later in het hoofd schoot.
Veel lezers vinden dat verhaal vreemd, en die scepsis is begrijpelijk. Waarom zou een man over een hek springen waar elektriciteit of prikkeldraad op staat, terwijl er een bewaker in de buurt is? Voor velen lijkt het minder op een ontsnappingspoging en meer op een bewuste daad van wanhoop. Een verslag, toegeschreven aan een Russische celmaat, beweert dat het nieuws dat zijn vader had geweigerd losgeld te betalen, Yakov tot die laatste daad heeft gedreven.
Of het nu een ontsnapping of zelfmoord was, het einde is hetzelfde: een zachtaardige, eenzame man stierf in een kamp, ver van huis, na een leven lang te hebben geprobeerd de aandacht van zijn vader te trekken.
Veelgestelde vragen
- Hebben de Duitsers werkelijk aangeboden om Yakov te ruilen voor veldmaarschalk Paulus?
Dat is het verhaal dat het vaakst wordt verteld en veelvuldig wordt herhaald. Beschouw de exacte bewoordingen van Stalins antwoord als traditie, aangezien de dramatische citaten per verteller verschillen.
- Heeft Stalin werkelijk gezegd: "Ik heb geen zoon"?
Het wordt vaak aan hem toegeschreven, maar er circuleren verschillende versies van zijn antwoord. De versie over miljoenen zonen wordt het meest geciteerd. De exacte bewoordingen verschillen afhankelijk van wie het vertelt.
- Werd Yakov ook aangeboden in ruil voor Hitlers neef?
Volgens het verhaal wel. Leo Raubal jr. werd gevangengenomen in Stalingrad, en de Duitsers zouden hebben voorgesteld hem te ruilen voor Yakov. Stalin weigerde, Yakov stierf in 1943 en Raubal werd in 1955 vrijgelaten.
- Werden Sovjetkrijgsgevangenen na hun terugkeer naar huis automatisch naar een goelagkamp gestuurd?
Nee. De meesten werden teruggestuurd naar het leger of vrijgelaten in het burgerleven. Ongeveer 14 procent van degenen die in 1946 werden bevrijd, ging door filterkampen, en een kleiner deel belandde in de gevangenis.
- Hoe is Yakov Dzhugashvili in Sachsenhausen overleden?
Volgens de Russische overlevering werd hij op 14 april 1943 doodgeschoten toen hij probeerde te ontsnappen door zich tegen het prikkeldraadhek te werpen. Sommigen vinden dit eerder een zelfmoordpoging dan een daadwerkelijke ontsnappingspoging.
